سالها بود که در صحنه زیبای خیال

همه جا نقش تو را می دیدم

روزها بود که از باغ تماشایی عشق

گل لبخند تو را می چیدم

من به اندازه خوشحالی تو

تک و تنها گشتم

سو ختم در تب و تاب

شعله سرکش غم ها گشتم

همچو بذری که به صحرای فنا ریخته شد

قلب من با غم عشق تو درآمیخته شد

تو چه می دانستیمن سراپا شورم

تو چه میدانستی

غرق عشق و نورم

تو مرا با لبخند

با هزاران سوگند

سوی خود می خواندی

من گل شادابی

در دل پاک طبیعت بودم

عاشق دست پر از مهر حقیقت بودم

به نگاهی تو مرا از تن خاک

سوی خود می خواندی

تو چه میدانستی

من سراپا شورم

تو چه می دانستی

غرق عشق و نورم

سال ها رفت و هنوز

در عبور شب و روز

تو و من هر دو گرفتار و اسیر

نه گناهی از تو

نه خطایی از من

خبر از لحظه پرواز نگیر