از اينجا می رم. می رم يه جايی که نه تو  باشی نه هيچ کسه ديگه. نه اب نه زمين نه کوه نه ... . يه جای خالی و پر از سکوت. بدون صدا و بدون حرف. يه جای بزرگ که هيچ وقت به تنگ نمياد. می رم يه جزيره کشف می کنم وسط چندتا اقيانوس. يه جزيره ی ناشناخته که حتی پشه هم نداره. با خودم يه صندلی هم می برم. دست و پام رو هم می برم. مغز نداشته م هم مال تو . مال خودت. مال همه ی عالم. هرچی دارم و ندارم.از اين چهارچوب گرفته تا ريز به ريز کلماتی که هميشه به کار می برم.مال تومی خوام اونجا که رفتم فقط من باشم وهيچ کس. من باشم و صندليم و اسمون. اصلا می دونی چيه اگه می شد يه جا برم که سقف نداشته باشه حتما می رفتم اونجا. ولی نيست. هرجا برم اين اسمون لعنتی بالا سرمه. حالا چه با ستاره هاش چه بدون اونا.بود و نبودشون فرقی نمی کنه. هيچ کدوم مال من نيستن. نه اونا با من کار دارن نه من با اونا!!ولی بهتر اينه که برم يه جايی که سرتا سر سفيد باشه  و بدون انتها. بعد يه گوشه ای من بشينم رو صندليم و فقط نگاه کنم. نگاه می کنم به تمام اين سفيديا چشمام و باز نگه می دارم و گوشامُ ازادمی زارم که هرچی دوست دارن گوش بدن. اونوقت هيچ مغزی هم ندارم که فکر بکنه؛ به اين و اون ُ هيچ و پوچ. لذت بخشه نه؟؟؟؟؟ بی هدف؛ بی انگيزه؛ بی چيز؛ بی خدا! يا بهتره بگم: بی هدف تر. بی انگيزه تر. بی چيزتر و بی... نه؛ مگه می شه بی خدا بود؟ اصلا مگه می شه خدا نباشه؟؟ نمی شه . برا همينه که دنبال يه جای ناشناخته می گردم. يه جايی که اصلا جا نباشه. يه جايی که وجود نداشته باشه. نيست. برای همينه که آرزوش رو دارم.