عشق صميميت و محبت ....امروز هفته ها از آن روز  مي گذرد ولي تو هر گز بر نگشته اي 

صدايت در گوشم زمزمه  مي شود و نگاهت در  ذهنم مجسم  ولي من تو را مي خواهم نه خيالت را...

حتی بهونه میگیرم ازخودم *انگارروهمه دیوارا حک شدن

که بسوزوبسازتوی زندگی*بایدزوربگن تاوقتی که زنده ای

دیگه پاهام نایی واسه راه ندارند*ازتمام مردم شهرم بیزارن

دیگه خسته شدم ازبس نوشتم*زندگیم وتلخیه سرنوشتم

توی این دنیابین این همه آدم*چرا بمونم توی حسرت وماتم

توی این زندگی که هستش یک سفر*همه عمرم وزندگیم شدیک نفر

خدا می خونم بالب بستم*دارم می نویسم بادستای خستم

چیزی نمیگم وسرجام نشستم*چشم امیدم وبه دستای توبستم

می دونم تاهمین جا هم*خواست توبود که موندم

دست وپام سوختن،زندگی زنجیرشده*بارفتن همه تنهاییم تکمیل شده

سکوت مرهم فقط واسه زخم دلم*همه اینجاهستن وفکرمیکنن سخته برم

اماآرزوم بودهمیشه برم ونیام*خدا فکرمیکنی آرزومه بگم ونخوام

صدام درنمیاد،یعنی حقیقت داره*که تاروپودم شده زیرنصیحت پاره

ظاهرا زیباست بادیدن همه چی ازدور*چیزی نمیخوام ازکسی واسه همه چی ممنون

دستام خسته شدن ازبس بودن باقلم غم*کاغذمم میکشه یه نفس بارفتن من

سالها بود که در صحنه زیبای خیال

همه جا نقش تو را می دیدم

روزها بود که از باغ تماشایی عشق

گل لبخند تو را می چیدم

من به اندازه خوشحالی تو

تک و تنها گشتم

سو ختم در تب و تاب

شعله سرکش غم ها گشتم

همچو بذری که به صحرای فنا ریخته شد

قلب من با غم عشق تو درآمیخته شد

تو چه می دانستیمن سراپا شورم

تو چه میدانستی

غرق عشق و نورم

تو مرا با لبخند

با هزاران سوگند

سوی خود می خواندی

من گل شادابی

در دل پاک طبیعت بودم

عاشق دست پر از مهر حقیقت بودم

به نگاهی تو مرا از تن خاک

سوی خود می خواندی

تو چه میدانستی

من سراپا شورم

تو چه می دانستی

غرق عشق و نورم

سال ها رفت و هنوز

در عبور شب و روز

تو و من هر دو گرفتار و اسیر

نه گناهی از تو

نه خطایی از من

خبر از لحظه پرواز نگیر

           دلم گرفته آسمون

   نمي تونم گريه كنم

        شكنجه مي شم از خودم         

               نمي تونم شكوه كنم

                    انگاري كوه غصه ها     

                 رو سينه من اومده

  آخ داره باورم مي شه

      خنده به ما نيومده 

           دلم گرفته آسمون

              از خودتم خسته ترم

    تو روزگار بي كسي

   يه عمر كه دربدرم

                حتي صداي نفسم                                                                      دلم گرفته آسمون

                       مي گه كه توي قفسم                                                     يه كم منو حوصله كن  

                            من واسه  آتيش زدن                                     نباشه ازاين روز گار

                                   يه كوله بار شب بسم                        يه خورده كمتر گله كن

غربت را

حتما نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

و یا جایی

پشت لحظه های آشنا

همین که

عزیزت نگاهش را به دیگری تعارف کند

کافیست

تا تو غریب شوی